• Eerste nederlaag voor ZZC’20 zat. 3 is een feit

    FC Winterswijk zat. 4 - ZZC’20 zat. 3 5-2 (1-1)
    0-1: Flap
    3-2: Tom

    Aan al het goede komt een eind, zo ook aan onze competitieserie zonder nederlaag. Op een druilerige zaterdagmiddag verloor het bierteam, wij gaan uit voor de laatste keer spelend in het oranje, met 5-2 van de ‘jonkies’ uit Winterswijk. Een geflatteerde nederlaag gezien de uitslag, want gedurende de eerste 70 minuten van dit potje leek het er niet op dat wij puntloos huiswaarts zouden keren. Een wedstrijd duurt echter 90 minuten en de nederlaag was uiteindelijk wel verdiend.

    Sinds eind februari van dit jaar was er géén wedstrijd meer verloren. Louter overwinningen (ook in oefenpotjes), met één enkel gelijkspel afgelopen week tegen Rekken. Ruim 200 dagen, wat een ongekende weelde!
    De tegenstander van vandaag had net zo’n start als wij, met 7 punten uit 3 wedstrijden. Scout Twan wist te vertellen dat het om allemaal jonge honden ging, allen geboren in 2001 en 2002. In die tijd was ‘team oud’ van ons team wekelijks te vinden in o.a. de Radstake, terwijl onze opponenten toen bi’j moeders van een ander soort nat genoten.

    Na een toeristische route door het Winterwijkse land, kwamen we aan bij de schitterende accommodatie van één van de plaatselijke fusieclubs. Als klap op de vuurpijl mochten we ook nog aantreden op het hoofdveld, een plaatje als je het mij vraagt.
    Maar ook hier, zoals bijna al onze uitwedstrijden, nep-sprieten. Zonde van zo’n mooie accommodatie, al moet ik eerlijk zeggen dat de staat van dit veld vele malen beter is dan dat van andere ‘velden’ op sportpark Jaspers. Van horen zeggen schijnt het kunstgras bij buurman FC Trias helemaal lachwekkend te zijn, benieuwd of we hier dit seizoen nog mogen aantreden.

    Om 15.15 uur werd afgetrapt in de volgende opstelling: HJ, Robbin, DJ, Bert, Maarten, Wouter, Tom, Alwin, Siemen, Flap & Beeftink. Hennie, Twan en Nip zaten samen op het bankje.
    We stonden prima, tegen deze voetballend leuke tegenstander. In de eerste helft werd eigenlijk niets weggegeven, zonder zelf voetballend tot grote uitgespeelde kansen te komen. Toch stond er bij rust een 1-1 tussenstand op het scorebord. Na een diepe bal van Tom op Beeftink lukte het Flap om z’n lange stelten tegen de bal te krijgen. Volgens mij iets van richting veranderd, stuiterde het leder over de wat te ver voor z’n goal staande keeper heen. Zoals gezegd gaven we, op wat dode spelmomenten na, eigenlijk niets weg. De tegengoal die wij te verwerken kregen, had volgens een ieder die ZZC’20, nooit mogen tellen. Duidelijk in buitenspelpositie wist een spits van Winterswijk HJ te verschalken. Stefan vlagde ook, maar de leidsman besloot om z’n vlagsignaal te negeren. Bert, zoals bekend door mij nogal eens genoemd naar z’n bijnaam Dramstra, wist dit de scheids ook te melden die dreigde hem een gele prent te bezorgen. Die prent bleek achteraf uitstel van executie.

    De rust. Er zit meer in dan een gelijkspel, dat gevoel leeft bij iedereen. Maar het gekke is dat onze tegenstander juist feller & agressiever speelde dan wij.. iets waar wij normaal patent op hebben. Misschien worden onze ‘rouwdouwers’ Ajjan en Spreij op zulke momenten te veel gemist. Reden voor de heren om ons misschien ook bij een uitwedstrijd met een bezoekje te vereren ?
    De eerste 25 minuten na rust is er sprake van een patstelling: beide ploegen combineren er achterin aardig op los en steken zo af en toe de middenlijn nog wel eens over. De voorwaartsen worden echter niet bereikt en tot kansen leidt het dus ook amper/niet. Eerlijk is eerlijk, het laatste jaar valt er beduidend meer ‘voetbal’ in ons spel te ontdekken. Compliment mannen, is toch goed om te zien dat al de gevarieerde oefenstof zin heeft!
    Maar zoals in het begin al aangekondigd, gaan we toch ongenadig hard de bietenbrug op. Het begon bij een snelle tegenaanval van de gastheren, de spits kapt Bert knap uit en legt de bal breed op een andere aanvaller die de bal diagonaal binnenschiet. De 3-1 valt uit een van richting veranderde vrije trap, een vrije trap die trouwens nooit gegeven had mogen worden. Het sein voor mij om mezelf ook maar wat minuten te gunnen, Alwin had de knollen op na een prima pot en als je de trainer tegen durft te spreken tijdens de wedstrijd, ben je ook rijp voor een wissel ;). Na een charge van Bert overhandigde de leidsman Bertus de reeds beloofde gele prent, maar toch kwamen we terug in de wedstrijd. Tom veroverde de bal en schoot de bal knap binnen, 3-2! Omdat Winterswijk ook met 10 man stond, raadselachtige gele kaart trouwens, maakten wij ons op voor ruim 5 minuten bikkelen. Binnen een minuut kon dit plan de prullenbak alweer in, want de zwarthemden prikten de bal er vlot in en maakten de marge weer 2. De wedstrijd eindigde met de 5-2, scherp afgerond nadat HJ de bal nog net op de paal kon tikken.

    Daar moeten we het maar mee doen. Jammer van het laatste deel van de wedstrijd, want we hebben een uur lang echt prima gevoetbald. Als we in de return (gaat die ooit komen?) ons vertrouwde spel spelen, op een lekker Zelhems natuurgrasveld met de nodige hobbels/kuilen en met een beetje meer gezonde agressie, dan ben ik ervan overtuigd dat we deze ploeg de punten af kunnen snoepen!

    A.s. zaterdag géén programma, op zaterdag 24 oktober spelen we, mits onze vrienden in Den Haag het toestaan, om 16.45 uur tegen de ons bekende tegenstander AZSV 8.
    Misschien tot dan!