Na de samensmelting van het 4^e en het 7^e aan het einde van het vorig seizoen was het afwachten hoe dat uit zou pakken. Er werd een staf gevormd met trainer Ronnie Steenblik en de leiderscombi Paul Barink/Martijn Beumer. Op de achtergrond draaide in zijn afscheidsjaar John Hiddink mee.

Maar na een wat schoorvoetend begin met ook een nederlaag reeg het elftal de zeges aaneen. En in de winterstop werden de ambities om er echt voor te gaan ook uitgesproken. Het bleek uiteindelijk een nek-aan-nekrace met Dinxperlo te worden. Na de uitzege in Dinxperlo voor de winterstop werd in het voorjaar ook thuis van de concurrent gewonnen. Beide ploegen wonnen week in, week uit hun wedstrijden, soms moeizaam, soms makkelijk. Totdat Dinxperlo 1 week voor competitie einde een wedstrijd verloor. Daarmee was het pleit beslecht en kon zaterdag 7 het eindejaarsfeest opluisteren met een kampioenschap en de week daaropvolgend met de bus richting Duitse grens voor de laatste wedstrijd van het seizoen.

Uiteraard ging het laatste potje om des keizers baard verloren, maar de broodjes, bus, André Wassink die de aftrap verzorgde, het vuurwerk, de supporters, de
kampioensschaal, en de nazit bij Theun zorgden voor een prachtige apotheose na een fantastisch seizoen!